[MyungYeol] รหัสป่วน#2 บทที่ ๑
posted on 14 May 2011 23:06 by 2ladyfic in 06-MyungYeol-CocoTitle: รหัสกวนป่วนใจ ภาค 2 (Comeback Again)
Category: Romantic Comedy (?)
Paring: Myungsu x Sungyeol
Rate: PG-13
Author: สองสาวเล่าเรื่อง
ตึง ตึง ตึง ตึง !!!!!!!
"คุณมยองตื่นได้แล้ววววววววว..." เสียงดังกังวานกรอกเข้าหูมาพร้อมกับการเขย่าทำร้ายร่างกายคนที่นอนอยู่บนเตียง คนทำเสียงดังฉุดให้อีกคนลุกจากที่นอน...
คนที่อยู่บนที่นอนค่อยลืมตาขึ้นหันไปมองนาฬิกา...
ส่ายหัวแล้วทำท่าจะล้มตัวลงนอนต่อ...
ก็มันเพิ่งจะตี 5 เองนะ!
"ตื่น 6 โมง" บอกความต้องการเสร็จสรรพก็เตรียมปิดเปลือกตาลง
"ไม่ได้!!!! ให้เวลา 10 นาที อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเลยนะ" เสียงใสๆสั่งไอ่คนที่ยังไม่อยากตื่นแล้วก็วิ่งลงบันไดไป แต่แค่แป๊ปเดียวก็วิ่งกลับมาอีกรอบ ชะโงกหน้าเข้าไปในห้องอีกครั้ง
"เร็วๆเลยนะ ไม่งั้น... ชั้นจะมาอาบน้ำให้นายเอง!!!"
ใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นอนอยู่บนเตียงอมยิ้มแบบเมาขี้ตา กับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิทข้างบ้านที่ตัวเขาเองไม่สามารถขัดขืนใดๆได้ ก่อนค่อยๆลุกเดินหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้ หันกลับมองนาฬิกาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจแล้วเข้าห้องน้ำไป...
จะรีบไปไหนแต่เช้านะ!
ส่วนไอ่คนที่วิ่งลงไปรอข้างล่างนะหรอ...
ก็เข้าไปที่ประจำของตัวเองก็คือ...
ห้องครัว...
มันก็เป็นเรื่องปกติของทุกวันที่ตัวเขา 'อีซองยอล' จะต้องมาปลุกเพื่อนสนิทข้างบ้านแล้วก็มานั่งรอในห้องครัว แล้วก็ไปเรียนพร้อมกัน มันเป็นแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ... นั่นสิ! มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วหล่ะ
ตั้งแต่อนุบาล...
ประถม...
มัธยม...
แล้วก็มหาลัย
อีซองยอล กับ คิมมยองซู หรือที่ใครๆก็ชอบเรียกหมอนี่ว่า 'แอล' เราสองคนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตลอดตั้งแต่อนุบาลแล้วหล่ะ และเราสองคนจะต้องไปโรงเรียนพร้อมกันเสมอ
ระหว่างรอ.. งั้นผมขอเผาเพื่อนสนิทคนนี้เสียหน่อย
คิมมยองซูหรือแอล เป็นเพื่อนข้างบ้านของผมเอง เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กก่อนเข้าอนุบาลอีกนะ ก็ครอบครัวของผมกับหมอนี่เป็นเพื่อนกันและแน่นอนว่า ความสนิทสนมนี้ก็เผื่อแผ่มาถึงรุ่นลูกด้วย แอลเป็นคนผู้น้อย วันนึงๆ พูดไม่ถึง 10 ประโยค อาจจะดูเว่อร์แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆนะ
อ่อ! ไม่นับเวลามันอยู่กับผมนะ
แอลเป็นคนเรียนเก่ง ไม่ได้เก่งธรรมดานะคับ ต้องเรียกว่า แม่งโคตรเก่งเลย เวลาอยู่ในห้องก็ตั้งใจเรียนมาก เวลาสอบก็ขยันอ่านหนังสือสุดๆ ได้ท็อปของระดับชั้นตลอด ส่วนเรื่องกีฬาก็พอไปวัดไปวาได้ แต่เจ้าตัวไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะว่าไม่ชอบเหงื่อ ผมก็ไม่ชอบนะ มันเหนียวตัวนี่น่า....
แอลเป็นคนหล่อ ใช่! มันหล่อ... มันหล่อจริงๆนะ เฮ้ย... อย่ามองหน้าผมแบบนั้นสิครับ คือใครๆก็ว่ามันหล่ออะนะ ผมก็เลยว่ามันหล่อไปด้วย แต่พูดกันตามตรงแล้ว ผมว่ามันก็งั้นๆแหละ ผมอะหล่อกว่าตั้งเยอะ!
แล้วพอมันหล่อ มันก็มีสาวมาจีบเยอะ ชริ! นี่ผมไม่ได้อิจฉามันนะ พักหลังมานี่นอกจากสาวๆ แล้วยังมีหนุ่มหน้าหวานตามจีบด้วย เชอะ! มันพัฒนาขึ้น... ล่าสุดนี่ก็คือ ซองจง ไอ่เจ้าหญิงเพื่อนในรุ่นนี่แหละ ไว้ผมจะเผายัยเจ้าหญิงตัวเล็กนี่ให้ฟังนะ
แต่จะว่าไปผมก็ไม่เห็นมันจะคบใครเป็นแฟนจริงๆ สักคนนะ! ต้องบอกว่าไม่เห็นมันจะเคยปิ๊งใครเลยมากกว่า เป็นคำถามที่ผมพยายามหาคำตอบมานานแล้ว สักวันผมจะต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมมันถึงไม่มีแฟน...
โอ๊ะ... มันมาแล้ว
หยุดนินทาก่อนนะ... คิคิ
"ไปไมแต่เช้า" ไอ่คนเพิ่งตื่นเดินหน้าอึนๆ แบบหล่อๆ เหมือนนอนไม่พอเข้ามาในห้องครัว แล้วก็หยิบแก้วที่ล้างไว้เมื่อคืนมาจัดการชงโกโก้เหมือนทุกวัน
"ว่าจะไปรับพี่น้องมิ้ง"
"ที่บ้านเ? ไปไง? มีรถหรอ?" เหมือนจะเป็นคำถามที่กวนๆ อยู่ แต่คนตัวสูงคิดตามแล้วก็ทำหน้าหงอยขึ้นมาทันที ใช่สิ! เขามันไม่รวยไม่มีรถขับไปรับไปส่งพี่น้องมิ้งไปมหาลัยด้วยกันได้เหมือนพี่คุณชาย
"แต่คนนี้เราจริงจังนะ! เราจะจีบจริงๆ นายต้องช่วยเรานะ" พูดเสียงอ่อยๆ อ้อนเพื่อนสนิทไป...
แอลส่ายหัวเบาๆด้วยความเหนื่อยใจ "ก็เปลี่ยนจากไปรับที่บ้านเป็นรับจากรถที่มหาลัยแทนละกัน"
หลังจากเสนอไอเดียให้เพื่อนตัวเอง พร้อมวางแก้วโกโก้ร้อนสองแก้วไว้บนโต๊ะ เลื่อนแก้วสีชมพูอ่อนลายพิกเลตไปให้ซองยอล เจ้าตัวค่อยๆหยิบขึ้นมาจิบ... ทำท่านึกคิดแผนการอยู่สักพัก
"งั้นก็ได้ เราจะต้องเดินหน้าเต็มขั้นแล้ว พี่น้องมิ้งงงงง"
หลายคนคงสงสัยว่าผมจะเพ้ออะไรมากมายถึงพี่น้องมิ้งใช่ไหมครับ?
จะไม่ให้ผมเพ้อหาได้ยังไงหล่ะครับ ก็พี่น้องมิ้งน่ะ! เป็นรักแรกพบของผมเลยนะ ลองคิดดูสิครับ! บนโลกนี้จะมีสักกี่คนที่แค่เจอกันครั้งแรกแล้วก็รู้ตัวเลยว่า คนนี้แหละ! เดสตินี่ของเรา!
วันนั้น.... วันเปิดเทอมวันแรก....
"ทำไมช้าแบบนี้นะ" ผมยืนบ่นอยู่หน้าตึกอำนวยการ เพราะรอแอลขึ้นไปพบอธิบดีมหาลัย มันเด็กเรียนดีไงครับ วันแรกมาถึงอธิบดีมหาลัยเลยเรียกให้พบแต่เช้า...
แล้วยังไง ผมก็ต้องรออยู่ด้านล่างแบบนี้ไง ชริ!
ผมที่ยืนรอมันมาแล้ว 30 นาทีเต็ม โคตรจะเมื่อยขาและหิวน้ำมาก มองไกลๆ เห็นซุ้มขายน้ำอยู่ไม่ไกลก็เลยไปซื้อกิน ระหว่างที่จะเดินกลับมายืนรอที่หน้าตึก ด้วยความที่วิ่งไม่ได้สนใจใคร ทำให้ผมชนเข้าอย่างจังกับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่ง และผลก็คือน้ำที่ผมซื้อมานั้น หกใส่เสื้อเขาเต็มเลย...
"ขอโทษครับๆ ผมไม่ได้ตั้งใจครับ เลอะหมดเลย" ผมที่มือหนึ่งถือแก้วน้ำที่หกไปเกือบหมด อีกมือพยายามจะช่วยปัดน้ำที่มันเปียกใส่เสื้อไปแล้วออก เพราะมัวแต่ตั้งใจปัดให้เลยไม่ได้เห็นหน้าคนๆนั้น จนกระทั่ง...
"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวมันก็แห้งเอง" เสียงทุ้มๆนั่นแหละ ทำให้ผมค่อยเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็พบ...
ใบหน้าเนียนๆ
ดวงตาโตๆ
ริมฝีปากสีสดๆ
ผมอึ้งไปสักพัก....
น่ารักวะ!...
"ไปก่อนนะสายแล้ว..." เขาโบกมือลากไป... ทิ้งให้ผมยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น...
รักแรกพบของผม....
แล้วคิมมยองซูก็มาลากผมไปเข้ารวมหน้าตึกคณะศิลปกรรม และแล้วเดสตินี่ของผมก็อาละวาดอีกครั้ง ผมเจอเขาคนนั้นยืนอยู่ในกลุ่มรุ่นพี่ปีสอง เขาเป็นรุ่นพี่ในคณะผมด้วยครับ อะไรมันจะบังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตขนาดนี้นะ
พี่แต่ละคนค่อยๆแนะนำตัวกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงเดสตินี่ของผม... พี่เขาชื่อ ชเวมินโฮเป็นเดือนคณะ พี่เขาพูดด้วยโทนเสียงทุ้มๆ ต่ำๆ น่าหลงใหลมากครับ แต่ก็ก็มีเสียงเป็ดๆตะโกนออกมาว่า.. เดสตินี่ของผมมีเจ้าของแล้ว เจ้าของหวงมาก! และเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือพี่รหัสของพี่มินโฮอีกที ผมเกลียดเสียงเป็ดๆนั้นจัง!
โธ่... รักแรกพบของผม...
เดสตินี่ของผม....
กรุณาอย่าคิดว่าผมจะยอมแพ้นะ?
ไม่มีทางหรอกครับ! กระผมอีซองยอลซะอย่าง ยังไงก็ต้องจีบพี่มินโฮมาเป็นแฟนให้ได้อยู่แล้ว! ผมไม่มีวันจะปล่อยให้เดสตินี่ของผมหลุดมือไปง่ายๆหรอกหน่า...
และแน่นอนครับ! พี่มินโฮเป็นพี่รหัสของผม ^^
ก็บอกแล้ว... มันคือเดสตินี่!
แล้วที่น่าแปลกใจก็คือ เขาว่าสายรหัสของผมเนี่ย มักจะหาพี่รหัสกันไม่เจอตลอดเลย ต้องโดนรุ่นพี่ทำโทษประจำ แต่ก็มีผมคนเดียวนี่แหละที่หาเจอ... อ๊ะ ก็เพราะผมเก่งไง! แต่ผมก็คิดว่าจริงๆ แล้วมันคือ เดสตินี่ระหว่างผมกับพี่เขามากกว่านะ
เป็นไงล่ะ ความรักของผมกับพี่มินโฮ...
ทุกคนอย่าอิจฉาผมนะ ^___^
ไว้มีเวลาผมจะมาเล่าให้ฟังอีก ตอนนี้โกโก้หมดแก้วแล้ว ได้เวลาต้องไป มหาลัยแล้วละ
x
x
x
"แอล... นายว่า พี่น้องมิ้งจะรับรักเราไหมอะ?" อยู่ๆ ซองยอลก็ถามออกมา ระหว่างเดินออกมาป้ายรถเมล์
"ไม่"
ทันทีที่คนหน้าหล่อตอบจบ อีกคนก็หันมาทำตาขวางขวับ!
"ทำไมวะ... อย่าบอกนะว่า แกก็ชอบพี่น้องมิ้ง แล้วจะจีบพี่น้องมิ้งเหมือนกัน ไม่ได้นะเว้ย คนนี้เดสตินี่ของเรานะ!"
ไอ่โรคชอบคิดเองเออเองนี่เป็นที่หนึ่งจริงๆ
"จะบอกว่า ไม่แน่"
"อ๋อออออ... แล้วไป..." รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
ใช่! รู้สึกโล่งใจ ก็ลองคิดดูนะมันหล่อขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องหลงมันอยู่แล้ว ถ้าเกิดมันแอบชอบพี่น้องมิ้งขึ้นมาจริงๆแล้วหล่ะก็ อีซองยอลมีหนาวแน่นอน เจอคู่แข่งตัวฉกาจเชียว
แต่ว่านะ.. แอลมันหล่อแต่รูปจูบไม่หอมหร๊อก!
ตลอดทางไปมหา'ลัยเช้าวันนี้ ก็มีแต่แผนการต่างๆนานาของซองยอลที่จะหาทางพิชิตใจพี่รหัสตัวเองให้ได้ โดยมีแอลคอยให้คำแนะนำอยู่ ซึ่งจริงๆ แล้วมันจะได้ผลหรอ?...
เพราะว่า แอลก็ไม่เคยจีบใครน่ะ?
เพราะความคึกของเพื่อนตัวสูงทำให้ทั้งสองมาถึงมหาลัยแต่เช้า...
แล้วที่นี่จะทำอะไรกันดีล่ะ?
ซองยอลมองแอลที่นอนฟุบหลับคาโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำไปแล้ว... แต่เขาไม่ง่วง คงเป็นเพราะกำลังนึกถึงพี่น้องมิ้งแน่ๆ ดวงตากลมๆ ใบหน้าน่ารักๆ เสียงทุ้มๆเป็นเอกลักษณ์ นึกถึงกี่ทีก็มีความสุข รู้สึกเหมือนมีทุ่งดอกไม้บานอยู่รอบๆตัวเชียว
วันนี้ตามแผนที่ผมวางไว้กับแอลเมื่อคืน เขาจะต้องหาคนมาทำให้พี่คุณชายหลงเสน่ห์แล้วก็ทิ้งพี่น้องมิ้ง แล้วถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ ซองยอลก็จะเป็นคนเข้าไปปลอบใจ ดูแลรักษาบาดแผลในใจให้พี่น้องมิ้ง ทีนี้หล่ะ.. พี่น้องมิ้งก็ต้องมาเป็นแฟนเขาแน่ๆ
แผนการนี้ชนะเลิศใช่ไหม?... คิคิ
ส่วนคนที่คิดว่าจะต้องทำให้พี่คุณชายหลงเสน่ห์นะหรอ... จะต้องเป็นคนตาโตๆ เหมือนพี่น้องมิ้ง เมื่อลองมองๆแล้วพบว่า ไอ่เคนย่านี่แหละ มันเหมาะที่สุด เพราะมันตาโตที่สุดในกลุ่มเราเลย!
พูดถึงเพื่อนๆ ในกลุ่มสะหน่อย... ฉายา เคนย่า หรือ จางดงอู เป็นเพื่อนสนิทของ โฮย่า หรือ อีโฮวอน ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม ปลาย แล้วก็เข้ามหา'ลัยเดียวกัน ที่สองคนนี้สนิทกันเป็นเพราะชอบเต้นฮิพฮอพเหมือนกัน
ส่วนที่มาของเคนย่า คือ ดงอู เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปประเทศเคนย่า อยู่ 1 ปี พอกลับมาเพื่อนๆ ก็ต่างพร้อมใจกันเรียกเคนย่า... มันไปอยู่เคนย่ามาปีนึง แต่พูดภาษาเคนย่าไม่ได้เลย แต่มันด่าได้นะ ผมเคยโดนมาแล้ว... แต่ผมไม่เจ็บหรอกนะ เพราะผมแปลไม่ออก พอถามมันว่าแปลว่าอะไร มันก็บอกไม่รู้เหมือนกัน แล้วเมิงจะด่ากุทำไมเนี่ย = =
พี่รหัสของดงอู ก็คือ พี่คีย์...
พักหลังๆมา ผมเห็นพี่คีย์พยายามจะเรียนคำด่าภาษาเคนย่า แกบอกว่าจะเอาไว้ไปด่าพี่อนยู
โฮย่า หรือ อี โฮวอน มันเป็นคนขี้เก๊กครับ เก๊กไม่ดูเวลา เก๊กไม่เป็นท่าด้วย ท่าที่มันคิดว่าเก๋ว่าเท่ห์สุดๆแล้ว แต่พวกผมมองแล้วมันแบบ... เอ่อ... อะไรของเมิ๊งงงงงงงงง เมิงยืนเฉยๆ เหอะ กุว่าหล่อที่สุด -*- อีกอย่างมันชอบเล่นมุกครับ มุกของมันเนี่ยเล่นแล้วไม่ขำ แต่มันไม่ย่อท้อนะครับ มันยังคงเล่นอยู่เรื่อยๆ เห็นบอกว่าพยายามฝึกอยู่... คนเป็นพี่รหัสมันลมจะจับทุกครั้งเลยครับ ที่มันเล่นมุก พี่รหัสมันก็คือพี่คีย์เหมือนกันครับ
เนื่องจากรุ่นผมเข้ามาเยอะเกิน... ทำให้รุ่นพี่บางคนมีน้องรหัสสองคน
ลีดกยู หรือ คิมซองกยู พวกเรายกให้มันลีดเดอร์ครับ เพราะมันเป็นประธานรุ่น ที่ได้รับเลือกแบบกึ่งโดนบังคับจากพวกผมเอง หน้าตามันถูกระเบียบแลดูเป็นผู้นำสุดแล้วครับ ซึ่งหลังจากมันได้ตำแหน่งนี้ มันก็ประกาศต่อหน้าทุกคนเลยครับ ว่าห้ามหน้าไหนขัดใจ หรือไม่ทำตามคำสั่งมันเด็ดขาด แหมะ! โหดจริงเพื่อนผม
คู่หูของมันคือ นัมสตาร์ หรือ นัมอูฮยอน สองคนนี้เพิ่งรู้จักกันที่มหาลัยนี่แหละครับ แต่ความสนิทของทั้งคู่เหมือนกับสนิทกันมาตั้งแต่เกิด... หรือพวกมันจะแอบมีซัมติงอะไรกัน? เอาไว้วันหลังผมจะลองไปสืบดู แล้วทั้งคู่ก็ยังจะมีพี่รหัสคนเดียวกัน ก็คือพี่อนยูครับ
เขาว่าสายรหัสนี้คงรับแต่หน้าตาแบบนี้
-__________-
แอล หรือ คิมมยองซู ที่กำลังนอนหลับฟุบอยู่นี่เป็นเพื่อนสนิทผม... และมันหล่อ จบ!
พี่รหัสมันก็คือ พี่จงฮยอน
มันเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงมากที่สุดหลังจากเฉลยพี่รหัส ไม่ว่าจะคณะ หรือ ปีไหนๆ ต่างก็ล้วนสงสัยกันทั้งนั้นแหละครับ ว่าทำไมแอลถึงอยู่สายรหัสนี้
ส่วนตัวผม... อี ซองยอล เป็นเดือนคณะ และเดือนมหาลัยปีนี้ สงสัยละสิว่าทำไมผมถึงได้เป็นเดือนคณะด้วย ก็อย่างที่เล่าๆ ต่อกันมานั่นแระครับ ว่าผมอยู่สายรหัสของเดือนคณะก็ต้องเป็นเดือนคณะไปตามนั้น...
จริงๆ แล้วกลุ่มของเรายังมีอีกคนนะครับ...
ผมละไม่ค่อยอยากจะเอ่ยถึงยัยนี่สักเท่าไร...
"มยองซูจ๋า..... ทำไมวันนี้ มาเช้าจังละ"
นั่นไง! มาพร้อมกับเสียงแปดหลอด
แหวะ... ยัยเจ้าหญิง!
ไอ่คนโดนเรียกชื่อค่อยๆ งัวเงียตื่นขึ้นมา...
เจ้าหญิงเป็นฉายาที่ถูกคนอื่นเรียกเพราะ อี ซองจง เป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารัก น่าถะนุถนอนเหมือนเจ้าหญิง ทุกวันจะต้องนั่งรถฟักทองคือรถยนต์ธรรมดานี่แหละ แต่ผมเรียกมันว่าฟักทองมามหา'ลัยโดยมีองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิงอยู่ 4 คน มันก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ไอ่สี่คนเพื่อนในกลุ่มที่ผมแนะนำไปเมื่อกี้ไง!
ไอ่พวกนี้ มันจะแบ่งหน้าที่ ไปรับและไปส่ง อีซองจง กันคนละวัน เพราะทั้งสี่คนอยู่หอ และก็จะผ่านบ้านหรือวังของยัยเจ้าหญิงนี่ทุกวัน พวกมันกลัวเจ้าหญิงจะได้รับอันตรายเลย สถาปนาตัวกันเององครักษ์ให้...
แต่ผมรู้ว่าจริงๆแล้ว พวกนี้แค่ไปฝากท้องกับมื้อเช้าและมื้อเย็นทุกวันต่างหาก!
ทำไมผมถึงรู้หรอครับ... ก็เพราะบางวัน ผมก็ไปฝากท้องด้วยไง... ก็แค่... ข้าวอร่อยดีอ่ะ
ซองจงเป็นคนขี้เกียจและเข้าถึงยากครับ ชอบย่อตัวอักษรเพราะขี้เกียจพูดเต็มๆ คำ และที่เข้าถึงยากเพราะไอ่ตัวย่อของมันนี่แหละ ใครจะไปเข้าใจมัน...
ตัวอย่างนะครับ...
อรส ย่อมาจาก อารมณ์เสีย... คำนี้ใช้บ่อยมาก ยัยเจ้าหญิงขี้วีน!
ขก ย่อมาจาก ขี้เกียจ...
ตัวอย่างการใช้... ดงอู นายไปต่อแถวเอาน้ำมะพร้าวให้หน่อยสิ... เรา ขก จังเลย... เป็นต้น
อรด ย่อมาจาก อารมณ์ดี... นานๆ จะมาที ชอบใช้หลังจากได้คุยกับแอล
มคส ย่อมาจาก มีความสุข...
บางที.... มคนดพรตทรง ดส ตคลล... มาเป็นประโยคแบบนี้ ใครจะไปเข้าใจม๊านนนนนนนน
แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ เพราะมีคนแปลได้... นัมอู มันแปลได้! เพราะมันแปลได้ ซองจงเลยให้มันเป็นหัวหน้าองครักษ์ = = อยากรู้คำแปลไอ่ยาวๆ นั้นใช่ไหม? นั่นนะ มันคือ... เมื่อคืนนอนดึกเพราะต้องทำรายงาน ดูสิ ตาคล้ำเลย
พี่รหัสของซองจงไม่มี แต่ได้เป็นพ่อรหัสเลย สายแข็งที่ใครก็ไม่อยากจะยุ่ง... พี่โจควอน...
ที่สำคัญนะ!.. ยัยนี่ พยายามจะยัดเยียดความเป็นเจ้าชายให้แอลอยู่เสมอๆ
"เจ้าหญิง ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะ" ไอ่มารยาทดี กับคนน่ารักบอบบางทำเป็นพูดดีด้วย!
"แอลสนใจเราด้วยอะ ว่าเราจะมาคนเดียวหรือเปล่า... ดีใจจัง"
"มันแปลกต่างหากเล่า! หลงตัวเองเอ้ยยยย" มันอดไม่ได้จริงๆ
"อิจฉาละซิ!" ลอยหน้าลอยตา แล้วนั่นๆๆ เอามือไปคล้องแขนแอลทำไม...
"โอ้ยยย ใครเขาจะไปอิจฉา ไม่เห็นน่าจะอิจฉาเลย" เช๊อะ!
"งั้นก็เงียบไป... แอลทานข้าวเช้าหรือยัง" โหยยยยย ไอ่ประโยคหลังทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานหันไปถามแอล
มันก็เป็นเรื่องปกติที่ผมกับยัยนี่จะเถียงกัน ตั้งแต่เรื่องที่เป็นเรื่อง จนถึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องมากกว่า ="=
"ยังเลย..." ไอ่นี่ มารยาทดีอีกแระ...
"ไปทานข้าวเช้ากัน เราให้สองย่าไปเคลียพื้นที่โรงอาหารให้แล้ว วันนี้ แม่ครัวเราไม่สบายเลยไม่ได้ทำอาหารเช้าน่ะ"
"เจ้าหญิงไปเถอะเราไม่กินข้าวเช้านะ เรากินโกโก้มาแล้ว" ก๊ากๆๆๆๆ ตอนนี้ อี ซองยอลกำลังหัวเราะสะใจเอามือทุบโต๊ะหินอ่อนเบาๆ ทุบแรงๆ ไม่ได้หรอกครับ มันเจ็บ... ไอ่เพื่อนหล่อ แกทำดีมาก!! สะใจจริงๆ
"แต่... เดี๋ยวเราไปส่ง" อ้าวๆ เห้ยๆๆ ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ มองไปที่ซองจงตอนนี้ หน้าตาวิบวับมากกกกกก
"จริงนะ เรา มคส จัง ไปกันเถอะ..." แปลก่อน ซองจงบอก มีความสุขจัง...
แอลลุกพร้อมๆ กับซองจงที่เกาะแขนแอลแน่นหนึบ
"เยลลี่ไปด้วยกันสิ เคนย่ากับโฮย่าก็อยู่นั้นนะ นายไม่ไปหาผู้ช่วยหรอ" เอ้ย.. จริงด้วย ผมต้องไปหาคนที่จะมาทำตามแผนนี่น่า...
แล้วเราสามคนก็เดินไปยังโรงอาหาร... ทันทีที่เข้ามาเสียงอืออึ้งก็ดังขึ้น ก็คนหล่ออย่างผมที่เป็นถึงเดือนมหาลัยเข้ามานินะ ก็ต้องมีคนให้ความสนใจเป็นธรรมดา...
- อุ้ย.. นั้นแอลนิ วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิม - (เออ รู้ว่าหล่อ ย้ำจัง)
- ปกติแอลไม่ทานข้าวเช้านิ แปลกจังทำไมมาโรงอาหารตอนเช้าได้ - (รู้ดีจังเลยนะ)
- วันนี้พวกเราต้องโชคดีแน่ๆ เจอแอลแต่เช้าแบบนี้ - (ผมเจอทุกวัน ไม่เห็นจะโชคดีตรงไหน?)
- เจ้าหญิงคณะศิลปกรรมกับแอลเหมาะกันดีเนอะ! - (เอาตาหรืออะไรดูว่าเหมาะกัน)
- แอลเหมาะจะเป็นเจ้าชายจริงๆ -
เห้ย!!... ต้องพูดถึงเดือนมหาลัยกันสิ! ไรเนี่ย... ผมแอบเหล่ไปมองแอลที่ตอนนี้หน้ามันนิ่งๆ... เจ้าชายอะไรเหอะ... เจ้าชายน้ำแข็งขั้วโลกเหนืออะดิ่!
"แอลคะ... ช่วยรับไว้ด้วยคะ" แล้วก็มีสาวกล้าตายคนหนึ่ง มาดักหน้าแล้วยื่นกล่องผูกด้วยโบว์น่ารักๆ ให้.. แอลก็รับไว้นะ เรียกเอารอยยิ้มจากสาวคนนั้นได้ทันที...
"ขอบใจนะ แต่วันหลังไม่ต้องลำบากก็ได้นะ" เสียงเจ้าหญิงที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นแม่มดไปเรียบร้อยแล้ว เอ่ยบอกสาวต่างคณะที่ตอนนี้เจอสายตาพิฆาตของซองจง ต้องรีบก้มลาไปทันที...
แค่แอลรับของ ผมว่า สาวคนนั้นคงดีใจตายแล้วล่ะ... แต่แอลมันก็รับของหมดนะ ใครให้มันก็รับหมด... มันงกไง! จริงๆ แล้วแอลไม่ชอบกินของหวานเท่าไร มันก็เลยเป็นหน้าที่ของผม ที่จะจัดการของพวกนั้น... ฮ่าๆ
"ฮอตแต่เช้านะเมิง" ดงอูที่เห็นเหตุการณ์เอ่ยทักทันทีที่พวกเราเดินถึงโต๊ะ ส่วนอีกคนก็แค่ยักคิ้วให้
"ข้าวผัดของดงอู อันนี้ ข้ามต้มกุ้งสับของเจ้าหญิงคร๊าบบบบบบ อ้าว... มาไมกันวะ ไม่กินข้าวเช้ากันไม่ใช่หรอ" โฮย่าที่เข้ามาเสริฟอาหารให้แต่ละคน เอ่ยทักผมทันที
"นั่นสิ แล้วทำไมวันนี้มาเช้ากว่าพวกกุได้วะ" มันคงเป็นเรื่องแปลกจริงๆ นั่นแระ เพราะปกติ ผมกับแอลมักจะมาพอดีเวลาเข้าเรียน
"มาหาพวกเมิงนั่นแระ... จำที่กุโทบอกเมื่อคืนได้เป่า?" ผมหันไปถามดงอูที่พยักหน้า แล้วตักข้าวผัดคำสุดท้ายเข้าปาก... เมิงกินหรือเททิ้งวะ! ไวชิบ..
"ค่อยๆ ทานสิ เคนย่า..." ซองจงยื่นแก้วน้ำให้ดงอู... ดงอูพูดอู้อี้ขอบใจ แล้วซดน้ำอีกอึกใหญ่
"จำได้ ไหนมีอะไรว่ามา" แล้วทั้งโต๊ะก็ให้ความสนใจมาที่ผมคนเดียวเลย แต่เรื่องนี้จะต้องให้คนอื่นรู้ไม่ได้ มันควรจะมีแต่ผมกับดงอูที่รู้กันอยู่สองคนสิ... อ๋อ สามคนนะ นับแอลด้วย
"อ๋อ... ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แกกินอิ่มแล้วใช่มะ มานี่ๆๆๆ... เห้ย เจอกันที่ห้องวาดเขียน" ประโยคหลังผมหันมาบอกเพื่อนๆ ที่มองผมสองคนด้วยความสงสัย แล้วรีบลากดงอูออกมาจากโรงอาหาร เพื่อบอกแผนการ...
x
x
x
"ตกลงให้กุช่วยไรวะ"
"ให้เมิงไปว่านเสน่ห์รุ่นพี่คนนึง"
"เห้ยยยย... จะดีหรอวะ? กุเนี่ยนะ! แล้วให้กุไปว่านเสน่ห์ทำไม?"
"ก็แค่ทำยังไงให้เขารักเมิงอะ กุดูแล้วเนี่ยนะ กุรู้ว่า รูปหล่อพ่อรวยอย่างเมิงเนี่ย ไม่ยาก" อวยมันเข้าไป...
"กุก็ยังไม่เห็นประโยชน์อยู่ดี"
"บริหารเสน่ห์ไงเมิง... ถ้าเมิงทำได้นะ กุจะพาไปเลี้ยงหมูกะทะมื้อใหญ่"
"นี่เมิงเห็นกุเป็นคนเห็นแก่กินหรอวะ?"
"พร้อมด้วยเลี้ยงข้าวเที่ยงทุกวันสามเดือนเลยเอ้า!"
"ตกลง!" ไอ่.........
แล้วผมก็พามันมาสุ่มอยู่ที่พุ่มไม้หน้าคณะ... สายตากำลังมองผ่านไปยังโต๊ะประจำของพี่น้องมิ้งซึ่งแน่นอนว่าต้องมีพี่คุณชายนั่งอยู่ด้วยทุกเช้าก่อนเข้าเรียน... แล้วก็จะมีคู่รักตัวสั้นนั่งด้วยเสมอ ถ้าคู่นี้มาเช้าอะนะ
"นั่นไง... คนนั้น"
"เห้ยยยย เมิงเอาจริงดิ พี่เขามีแฟนแล้วนิ"
"เมิงอย่าไปสนใจ หมูกะทะนะเว้ย... ท่องไว้ๆ ข้าวฟรีสามเดือน"
"เออ! เมิงไม่ต้องห่วง เรื่องง่ายๆ แบบนั้น จาง ดงอู คนนี้จะจัดการให้!" ว่าแล้วก็วิ่งกลับทางเก่า
"อ้าวเห้ยๆๆ เมิงจะหนีไปไหน" ซองยอลตะโกนถาม
"ไปเตรียมตัว เดี๋ยวกุจะลุยเลย!" ได้คำตอบ ซองยอลเลยวิ่งกลับมาที่พุ่มไม้เดิม รอดูเพื่อนเริ่มแผนการ...
เริ่มเลยก็ดี... จะได้รักกับพี่น้องมิ้งไวๆ สักที > <
x
x
x
เสียงหัวเราะดังลั่นทันทีที่มุขเน่าๆ เสื่อมๆ ของแจบอมเล่นออกไปมะกี้ ไม่น่าเชื่อว่าเรียกเสียงฮาได้ทั้งโต๊ะแต่เช้าขนาดนี้
"เมิงพัฒนาขึ้นนะเรื่องมุกเสื่อมๆ เนี่ย"
"แน่นอนคุณแฟนสอนกุมาดี" ไอ่คนชื่อคุณแฟนกอดอกยืดตัวยักคิ้วให้คนทั้งโต๊ะ
"ท่านเจย์ พี่แทยังเลิกบ่นเรื่องน้องรหัสยังวะ" อูด้งที่โดนจุนโฮนั่งเบียดจนต้องย้ายที่นั่งมาอีกฝั่งเอ่ยถาม... คำตอบที่ได้คืออาการส่ายหน้าของแจบอม
"ไม่ลองบอกให้พวกรุ่นพี่ช่วยพูดวะ" คุณชายที่หลังจากป้อนป๊อกกี้เข้าปากน้องรหัสตัวเองเสร็จหันมาถาม...
ป้อนเช้าป้อนเย็น น่าอิจฉานะเว้ย!
"คุณแฟนป้อนเค้ามั่ง" แจบอมทนไม่ไหว สะกิดคนนั่งข้างๆ ที่กำลังปั่นรายงานเพื่อส่งตอนเช้า
"ตะเองไปซื้อ เค้าปั่นรายงานอยู่" ว่าแล้วก็ก้มลงเขียนๆ จดๆ ... แอบเห็นลายมือแล้วสงสารอาจารย์คนตรวจจริงๆ
"อปป้า เอาสีเขียวๆ" ทำปากยื่นๆ ไปที่ขนมข้างหน้า แล้วก้มหน้าหันไปเขียนรายงานต่อ
นิชคุณเอาไม้จิ้มขนมชิ้นสีเขียวแล้ว เรียก น้องมิ้ง เบาๆ อีกคนไม่ได้ละสายตาและมือออกจากกระดาษสีขาว ยังคงเขียนยุกยิกๆ แต่ก็อ้าปากให้กว้างขึ้นรับขนมชิ้นพอดีคำเข้ามาแล้วก็เคี้ยว... ด้วยความตาร้อน แจบอมก็เลยลุกพรวด แล้ววิ่งไปยังซุ้มน้ำใกล้ๆ ทันที
ก็อยากป้อนบ้างอ่ะ!
"สวัสดีครับ" เสียงเข้มแปลกหูดังขึ้น ทำให้ทั้งโต๊ะต้องหยุดการกระทำของตัวเอง พร้อมใจกันหันหน้ายังต้นเสียง
หนุ่มน้อยวันกระเตาะ(?)ที่ย้อมผมสีแดงแปร๊ดดดด ยืนยิ้มอวดฟันขาว... ไม่ใช่ใครอื่น น้องรหัสไอ่คีย์นี่หว่า!
"ว่าไง ดงอู" นิชคุณเห็นดงอูพูดแล้วก็ยื่นนิ่งๆ จนต้องทักถามไป...
ทั้งโต๊ะกำลังรอฟังรุ่นน้องหัวแดงอย่างใจจดใจจ่อ...
"คือผม... คือ..."
"คือ...?" ทั้งโต๊ะแทบจะถามเป็นเสียงเดียวกัน
"คือ... ผม... ผม..." โอ๊ยยย ลุ้นยิ่งกว่าแมวออกลูกอีก!
"เมิงจะพูดไม่พูดวะ!" เสียงเป็ดๆ เอ่ยขึ้นเพราะอยากจะเลิกลุ้นแล้วไปนั่งเขียนรายงานต่อ ไอ่นี่ก็ผม ผมอยู่นั้น กุส่งรายงานเช้านี้นะเว้ย!
"ผมชอบพี่ครับ!"
ไอ่คนที่แอบฟังอยู่ไกลๆ ได้ยินแว่วๆ แบบนั้นยิ้มร่า แล้ววิ่งกลับไปเข้าห้องเรียน...
เขาใช้คนไม่ผิดจริงๆ
หลังจากไอ่น้องหัวแดงมันพูดให้อึ้งทั้งโต๊ะแล้ว มันก็ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงมาให้ไอ่คนที่เพิ่งดุมันไปเมื่อกี้
ไอ่คนหน้าเป็ดอ้าปาหวอ เอานิ้วชี้หน้าตัวเองอย่างงๆ... ปากก็พะงาบๆ ได้ความว่า.. เมิงชอบกุ? แล้วก็เอามือไปรับช่อดอกไม้แบบงงๆ แล้วเอาจมูกดมดอกไม้แบบงงๆ
แอบคิดในใจเบาๆ ว่า... ไมกุเสน่ห์แรงแบบนี้วะ!
นอกจาคนทั้งโต๊ะจะอึ้งแล้ว มีคนตัวเตี้ยอีกคนที่กำลังวิ่งถลากลับมาแต่ดันมาเจอประโยคเด็ด กล่องป๊อกกี้สีชมพูในเกือบมือหล่นตกพื้นทันที...
ไอ่หัวแดงบอกชอบคุณแฟนเค้า!!!
TBC...
Category: Romantic Comedy (?)
Paring: Myungsu x Sungyeol
Rate: PG-13
Author: สองสาวเล่าเรื่อง
ตึง ตึง ตึง ตึง !!!!!!!
"คุณมยองตื่นได้แล้ววววววววว..." เสียงดังกังวานกรอกเข้าหูมาพร้อมกับการเขย่าทำร้ายร่างกายคนที่นอนอยู่บนเตียง คนทำเสียงดังฉุดให้อีกคนลุกจากที่นอน...
คนที่อยู่บนที่นอนค่อยลืมตาขึ้นหันไปมองนาฬิกา...
ส่ายหัวแล้วทำท่าจะล้มตัวลงนอนต่อ...
ก็มันเพิ่งจะตี 5 เองนะ!
"ตื่น 6 โมง" บอกความต้องการเสร็จสรรพก็เตรียมปิดเปลือกตาลง
"ไม่ได้!!!! ให้เวลา 10 นาที อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเลยนะ" เสียงใสๆสั่งไอ่คนที่ยังไม่อยากตื่นแล้วก็วิ่งลงบันไดไป แต่แค่แป๊ปเดียวก็วิ่งกลับมาอีกรอบ ชะโงกหน้าเข้าไปในห้องอีกครั้ง
"เร็วๆเลยนะ ไม่งั้น... ชั้นจะมาอาบน้ำให้นายเอง!!!"
ใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นอนอยู่บนเตียงอมยิ้มแบบเมาขี้ตา กับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิทข้างบ้านที่ตัวเขาเองไม่สามารถขัดขืนใดๆได้ ก่อนค่อยๆลุกเดินหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้ หันกลับมองนาฬิกาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจแล้วเข้าห้องน้ำไป...
จะรีบไปไหนแต่เช้านะ!
ส่วนไอ่คนที่วิ่งลงไปรอข้างล่างนะหรอ...
ก็เข้าไปที่ประจำของตัวเองก็คือ...
ห้องครัว...
มันก็เป็นเรื่องปกติของทุกวันที่ตัวเขา 'อีซองยอล' จะต้องมาปลุกเพื่อนสนิทข้างบ้านแล้วก็มานั่งรอในห้องครัว แล้วก็ไปเรียนพร้อมกัน มันเป็นแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ... นั่นสิ! มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วหล่ะ
ตั้งแต่อนุบาล...
ประถม...
มัธยม...
แล้วก็มหาลัย
อีซองยอล กับ คิมมยองซู หรือที่ใครๆก็ชอบเรียกหมอนี่ว่า 'แอล' เราสองคนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตลอดตั้งแต่อนุบาลแล้วหล่ะ และเราสองคนจะต้องไปโรงเรียนพร้อมกันเสมอ
ระหว่างรอ.. งั้นผมขอเผาเพื่อนสนิทคนนี้เสียหน่อย
คิมมยองซูหรือแอล เป็นเพื่อนข้างบ้านของผมเอง เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กก่อนเข้าอนุบาลอีกนะ ก็ครอบครัวของผมกับหมอนี่เป็นเพื่อนกันและแน่นอนว่า ความสนิทสนมนี้ก็เผื่อแผ่มาถึงรุ่นลูกด้วย แอลเป็นคนผู้น้อย วันนึงๆ พูดไม่ถึง 10 ประโยค อาจจะดูเว่อร์แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆนะ
อ่อ! ไม่นับเวลามันอยู่กับผมนะ
แอลเป็นคนเรียนเก่ง ไม่ได้เก่งธรรมดานะคับ ต้องเรียกว่า แม่งโคตรเก่งเลย เวลาอยู่ในห้องก็ตั้งใจเรียนมาก เวลาสอบก็ขยันอ่านหนังสือสุดๆ ได้ท็อปของระดับชั้นตลอด ส่วนเรื่องกีฬาก็พอไปวัดไปวาได้ แต่เจ้าตัวไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะว่าไม่ชอบเหงื่อ ผมก็ไม่ชอบนะ มันเหนียวตัวนี่น่า....
แอลเป็นคนหล่อ ใช่! มันหล่อ... มันหล่อจริงๆนะ เฮ้ย... อย่ามองหน้าผมแบบนั้นสิครับ คือใครๆก็ว่ามันหล่ออะนะ ผมก็เลยว่ามันหล่อไปด้วย แต่พูดกันตามตรงแล้ว ผมว่ามันก็งั้นๆแหละ ผมอะหล่อกว่าตั้งเยอะ!
แล้วพอมันหล่อ มันก็มีสาวมาจีบเยอะ ชริ! นี่ผมไม่ได้อิจฉามันนะ พักหลังมานี่นอกจากสาวๆ แล้วยังมีหนุ่มหน้าหวานตามจีบด้วย เชอะ! มันพัฒนาขึ้น... ล่าสุดนี่ก็คือ ซองจง ไอ่เจ้าหญิงเพื่อนในรุ่นนี่แหละ ไว้ผมจะเผายัยเจ้าหญิงตัวเล็กนี่ให้ฟังนะ
แต่จะว่าไปผมก็ไม่เห็นมันจะคบใครเป็นแฟนจริงๆ สักคนนะ! ต้องบอกว่าไม่เห็นมันจะเคยปิ๊งใครเลยมากกว่า เป็นคำถามที่ผมพยายามหาคำตอบมานานแล้ว สักวันผมจะต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมมันถึงไม่มีแฟน...
โอ๊ะ... มันมาแล้ว
หยุดนินทาก่อนนะ... คิคิ
"ไปไมแต่เช้า" ไอ่คนเพิ่งตื่นเดินหน้าอึนๆ แบบหล่อๆ เหมือนนอนไม่พอเข้ามาในห้องครัว แล้วก็หยิบแก้วที่ล้างไว้เมื่อคืนมาจัดการชงโกโก้เหมือนทุกวัน
"ว่าจะไปรับพี่น้องมิ้ง"
"ที่บ้านเ? ไปไง? มีรถหรอ?" เหมือนจะเป็นคำถามที่กวนๆ อยู่ แต่คนตัวสูงคิดตามแล้วก็ทำหน้าหงอยขึ้นมาทันที ใช่สิ! เขามันไม่รวยไม่มีรถขับไปรับไปส่งพี่น้องมิ้งไปมหาลัยด้วยกันได้เหมือนพี่คุณชาย
"แต่คนนี้เราจริงจังนะ! เราจะจีบจริงๆ นายต้องช่วยเรานะ" พูดเสียงอ่อยๆ อ้อนเพื่อนสนิทไป...
แอลส่ายหัวเบาๆด้วยความเหนื่อยใจ "ก็เปลี่ยนจากไปรับที่บ้านเป็นรับจากรถที่มหาลัยแทนละกัน"
หลังจากเสนอไอเดียให้เพื่อนตัวเอง พร้อมวางแก้วโกโก้ร้อนสองแก้วไว้บนโต๊ะ เลื่อนแก้วสีชมพูอ่อนลายพิกเลตไปให้ซองยอล เจ้าตัวค่อยๆหยิบขึ้นมาจิบ... ทำท่านึกคิดแผนการอยู่สักพัก
"งั้นก็ได้ เราจะต้องเดินหน้าเต็มขั้นแล้ว พี่น้องมิ้งงงงง"
หลายคนคงสงสัยว่าผมจะเพ้ออะไรมากมายถึงพี่น้องมิ้งใช่ไหมครับ?
จะไม่ให้ผมเพ้อหาได้ยังไงหล่ะครับ ก็พี่น้องมิ้งน่ะ! เป็นรักแรกพบของผมเลยนะ ลองคิดดูสิครับ! บนโลกนี้จะมีสักกี่คนที่แค่เจอกันครั้งแรกแล้วก็รู้ตัวเลยว่า คนนี้แหละ! เดสตินี่ของเรา!
วันนั้น.... วันเปิดเทอมวันแรก....
"ทำไมช้าแบบนี้นะ" ผมยืนบ่นอยู่หน้าตึกอำนวยการ เพราะรอแอลขึ้นไปพบอธิบดีมหาลัย มันเด็กเรียนดีไงครับ วันแรกมาถึงอธิบดีมหาลัยเลยเรียกให้พบแต่เช้า...
แล้วยังไง ผมก็ต้องรออยู่ด้านล่างแบบนี้ไง ชริ!
ผมที่ยืนรอมันมาแล้ว 30 นาทีเต็ม โคตรจะเมื่อยขาและหิวน้ำมาก มองไกลๆ เห็นซุ้มขายน้ำอยู่ไม่ไกลก็เลยไปซื้อกิน ระหว่างที่จะเดินกลับมายืนรอที่หน้าตึก ด้วยความที่วิ่งไม่ได้สนใจใคร ทำให้ผมชนเข้าอย่างจังกับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่ง และผลก็คือน้ำที่ผมซื้อมานั้น หกใส่เสื้อเขาเต็มเลย...
"ขอโทษครับๆ ผมไม่ได้ตั้งใจครับ เลอะหมดเลย" ผมที่มือหนึ่งถือแก้วน้ำที่หกไปเกือบหมด อีกมือพยายามจะช่วยปัดน้ำที่มันเปียกใส่เสื้อไปแล้วออก เพราะมัวแต่ตั้งใจปัดให้เลยไม่ได้เห็นหน้าคนๆนั้น จนกระทั่ง...
"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวมันก็แห้งเอง" เสียงทุ้มๆนั่นแหละ ทำให้ผมค่อยเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็พบ...
ใบหน้าเนียนๆ
ดวงตาโตๆ
ริมฝีปากสีสดๆ
ผมอึ้งไปสักพัก....
น่ารักวะ!...
"ไปก่อนนะสายแล้ว..." เขาโบกมือลากไป... ทิ้งให้ผมยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น...
รักแรกพบของผม....
แล้วคิมมยองซูก็มาลากผมไปเข้ารวมหน้าตึกคณะศิลปกรรม และแล้วเดสตินี่ของผมก็อาละวาดอีกครั้ง ผมเจอเขาคนนั้นยืนอยู่ในกลุ่มรุ่นพี่ปีสอง เขาเป็นรุ่นพี่ในคณะผมด้วยครับ อะไรมันจะบังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิตขนาดนี้นะ
พี่แต่ละคนค่อยๆแนะนำตัวกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงเดสตินี่ของผม... พี่เขาชื่อ ชเวมินโฮเป็นเดือนคณะ พี่เขาพูดด้วยโทนเสียงทุ้มๆ ต่ำๆ น่าหลงใหลมากครับ แต่ก็ก็มีเสียงเป็ดๆตะโกนออกมาว่า.. เดสตินี่ของผมมีเจ้าของแล้ว เจ้าของหวงมาก! และเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือพี่รหัสของพี่มินโฮอีกที ผมเกลียดเสียงเป็ดๆนั้นจัง!
โธ่... รักแรกพบของผม...
เดสตินี่ของผม....
กรุณาอย่าคิดว่าผมจะยอมแพ้นะ?
ไม่มีทางหรอกครับ! กระผมอีซองยอลซะอย่าง ยังไงก็ต้องจีบพี่มินโฮมาเป็นแฟนให้ได้อยู่แล้ว! ผมไม่มีวันจะปล่อยให้เดสตินี่ของผมหลุดมือไปง่ายๆหรอกหน่า...
และแน่นอนครับ! พี่มินโฮเป็นพี่รหัสของผม ^^
ก็บอกแล้ว... มันคือเดสตินี่!
แล้วที่น่าแปลกใจก็คือ เขาว่าสายรหัสของผมเนี่ย มักจะหาพี่รหัสกันไม่เจอตลอดเลย ต้องโดนรุ่นพี่ทำโทษประจำ แต่ก็มีผมคนเดียวนี่แหละที่หาเจอ... อ๊ะ ก็เพราะผมเก่งไง! แต่ผมก็คิดว่าจริงๆ แล้วมันคือ เดสตินี่ระหว่างผมกับพี่เขามากกว่านะ
เป็นไงล่ะ ความรักของผมกับพี่มินโฮ...
ทุกคนอย่าอิจฉาผมนะ ^___^
ไว้มีเวลาผมจะมาเล่าให้ฟังอีก ตอนนี้โกโก้หมดแก้วแล้ว ได้เวลาต้องไป มหาลัยแล้วละ
x
x
x
"แอล... นายว่า พี่น้องมิ้งจะรับรักเราไหมอะ?" อยู่ๆ ซองยอลก็ถามออกมา ระหว่างเดินออกมาป้ายรถเมล์
"ไม่"
ทันทีที่คนหน้าหล่อตอบจบ อีกคนก็หันมาทำตาขวางขวับ!
"ทำไมวะ... อย่าบอกนะว่า แกก็ชอบพี่น้องมิ้ง แล้วจะจีบพี่น้องมิ้งเหมือนกัน ไม่ได้นะเว้ย คนนี้เดสตินี่ของเรานะ!"
ไอ่โรคชอบคิดเองเออเองนี่เป็นที่หนึ่งจริงๆ
"จะบอกว่า ไม่แน่"
"อ๋อออออ... แล้วไป..." รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
ใช่! รู้สึกโล่งใจ ก็ลองคิดดูนะมันหล่อขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องหลงมันอยู่แล้ว ถ้าเกิดมันแอบชอบพี่น้องมิ้งขึ้นมาจริงๆแล้วหล่ะก็ อีซองยอลมีหนาวแน่นอน เจอคู่แข่งตัวฉกาจเชียว
แต่ว่านะ.. แอลมันหล่อแต่รูปจูบไม่หอมหร๊อก!
ตลอดทางไปมหา'ลัยเช้าวันนี้ ก็มีแต่แผนการต่างๆนานาของซองยอลที่จะหาทางพิชิตใจพี่รหัสตัวเองให้ได้ โดยมีแอลคอยให้คำแนะนำอยู่ ซึ่งจริงๆ แล้วมันจะได้ผลหรอ?...
เพราะว่า แอลก็ไม่เคยจีบใครน่ะ?
เพราะความคึกของเพื่อนตัวสูงทำให้ทั้งสองมาถึงมหาลัยแต่เช้า...
แล้วที่นี่จะทำอะไรกันดีล่ะ?
ซองยอลมองแอลที่นอนฟุบหลับคาโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำไปแล้ว... แต่เขาไม่ง่วง คงเป็นเพราะกำลังนึกถึงพี่น้องมิ้งแน่ๆ ดวงตากลมๆ ใบหน้าน่ารักๆ เสียงทุ้มๆเป็นเอกลักษณ์ นึกถึงกี่ทีก็มีความสุข รู้สึกเหมือนมีทุ่งดอกไม้บานอยู่รอบๆตัวเชียว
วันนี้ตามแผนที่ผมวางไว้กับแอลเมื่อคืน เขาจะต้องหาคนมาทำให้พี่คุณชายหลงเสน่ห์แล้วก็ทิ้งพี่น้องมิ้ง แล้วถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ ซองยอลก็จะเป็นคนเข้าไปปลอบใจ ดูแลรักษาบาดแผลในใจให้พี่น้องมิ้ง ทีนี้หล่ะ.. พี่น้องมิ้งก็ต้องมาเป็นแฟนเขาแน่ๆ
แผนการนี้ชนะเลิศใช่ไหม?... คิคิ
ส่วนคนที่คิดว่าจะต้องทำให้พี่คุณชายหลงเสน่ห์นะหรอ... จะต้องเป็นคนตาโตๆ เหมือนพี่น้องมิ้ง เมื่อลองมองๆแล้วพบว่า ไอ่เคนย่านี่แหละ มันเหมาะที่สุด เพราะมันตาโตที่สุดในกลุ่มเราเลย!
พูดถึงเพื่อนๆ ในกลุ่มสะหน่อย... ฉายา เคนย่า หรือ จางดงอู เป็นเพื่อนสนิทของ โฮย่า หรือ อีโฮวอน ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม ปลาย แล้วก็เข้ามหา'ลัยเดียวกัน ที่สองคนนี้สนิทกันเป็นเพราะชอบเต้นฮิพฮอพเหมือนกัน
ส่วนที่มาของเคนย่า คือ ดงอู เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปประเทศเคนย่า อยู่ 1 ปี พอกลับมาเพื่อนๆ ก็ต่างพร้อมใจกันเรียกเคนย่า... มันไปอยู่เคนย่ามาปีนึง แต่พูดภาษาเคนย่าไม่ได้เลย แต่มันด่าได้นะ ผมเคยโดนมาแล้ว... แต่ผมไม่เจ็บหรอกนะ เพราะผมแปลไม่ออก พอถามมันว่าแปลว่าอะไร มันก็บอกไม่รู้เหมือนกัน แล้วเมิงจะด่ากุทำไมเนี่ย = =
พี่รหัสของดงอู ก็คือ พี่คีย์...
พักหลังๆมา ผมเห็นพี่คีย์พยายามจะเรียนคำด่าภาษาเคนย่า แกบอกว่าจะเอาไว้ไปด่าพี่อนยู
โฮย่า หรือ อี โฮวอน มันเป็นคนขี้เก๊กครับ เก๊กไม่ดูเวลา เก๊กไม่เป็นท่าด้วย ท่าที่มันคิดว่าเก๋ว่าเท่ห์สุดๆแล้ว แต่พวกผมมองแล้วมันแบบ... เอ่อ... อะไรของเมิ๊งงงงงงงงง เมิงยืนเฉยๆ เหอะ กุว่าหล่อที่สุด -*- อีกอย่างมันชอบเล่นมุกครับ มุกของมันเนี่ยเล่นแล้วไม่ขำ แต่มันไม่ย่อท้อนะครับ มันยังคงเล่นอยู่เรื่อยๆ เห็นบอกว่าพยายามฝึกอยู่... คนเป็นพี่รหัสมันลมจะจับทุกครั้งเลยครับ ที่มันเล่นมุก พี่รหัสมันก็คือพี่คีย์เหมือนกันครับ
เนื่องจากรุ่นผมเข้ามาเยอะเกิน... ทำให้รุ่นพี่บางคนมีน้องรหัสสองคน
ลีดกยู หรือ คิมซองกยู พวกเรายกให้มันลีดเดอร์ครับ เพราะมันเป็นประธานรุ่น ที่ได้รับเลือกแบบกึ่งโดนบังคับจากพวกผมเอง หน้าตามันถูกระเบียบแลดูเป็นผู้นำสุดแล้วครับ ซึ่งหลังจากมันได้ตำแหน่งนี้ มันก็ประกาศต่อหน้าทุกคนเลยครับ ว่าห้ามหน้าไหนขัดใจ หรือไม่ทำตามคำสั่งมันเด็ดขาด แหมะ! โหดจริงเพื่อนผม
คู่หูของมันคือ นัมสตาร์ หรือ นัมอูฮยอน สองคนนี้เพิ่งรู้จักกันที่มหาลัยนี่แหละครับ แต่ความสนิทของทั้งคู่เหมือนกับสนิทกันมาตั้งแต่เกิด... หรือพวกมันจะแอบมีซัมติงอะไรกัน? เอาไว้วันหลังผมจะลองไปสืบดู แล้วทั้งคู่ก็ยังจะมีพี่รหัสคนเดียวกัน ก็คือพี่อนยูครับ
เขาว่าสายรหัสนี้คงรับแต่หน้าตาแบบนี้
-__________-
แอล หรือ คิมมยองซู ที่กำลังนอนหลับฟุบอยู่นี่เป็นเพื่อนสนิทผม... และมันหล่อ จบ!
พี่รหัสมันก็คือ พี่จงฮยอน
มันเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงมากที่สุดหลังจากเฉลยพี่รหัส ไม่ว่าจะคณะ หรือ ปีไหนๆ ต่างก็ล้วนสงสัยกันทั้งนั้นแหละครับ ว่าทำไมแอลถึงอยู่สายรหัสนี้
ส่วนตัวผม... อี ซองยอล เป็นเดือนคณะ และเดือนมหาลัยปีนี้ สงสัยละสิว่าทำไมผมถึงได้เป็นเดือนคณะด้วย ก็อย่างที่เล่าๆ ต่อกันมานั่นแระครับ ว่าผมอยู่สายรหัสของเดือนคณะก็ต้องเป็นเดือนคณะไปตามนั้น...
จริงๆ แล้วกลุ่มของเรายังมีอีกคนนะครับ...
ผมละไม่ค่อยอยากจะเอ่ยถึงยัยนี่สักเท่าไร...
"มยองซูจ๋า..... ทำไมวันนี้ มาเช้าจังละ"
นั่นไง! มาพร้อมกับเสียงแปดหลอด
แหวะ... ยัยเจ้าหญิง!
ไอ่คนโดนเรียกชื่อค่อยๆ งัวเงียตื่นขึ้นมา...
เจ้าหญิงเป็นฉายาที่ถูกคนอื่นเรียกเพราะ อี ซองจง เป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารัก น่าถะนุถนอนเหมือนเจ้าหญิง ทุกวันจะต้องนั่งรถฟักทองคือรถยนต์ธรรมดานี่แหละ แต่ผมเรียกมันว่าฟักทองมามหา'ลัยโดยมีองค์รักษ์พิทักษ์เจ้าหญิงอยู่ 4 คน มันก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ไอ่สี่คนเพื่อนในกลุ่มที่ผมแนะนำไปเมื่อกี้ไง!
ไอ่พวกนี้ มันจะแบ่งหน้าที่ ไปรับและไปส่ง อีซองจง กันคนละวัน เพราะทั้งสี่คนอยู่หอ และก็จะผ่านบ้านหรือวังของยัยเจ้าหญิงนี่ทุกวัน พวกมันกลัวเจ้าหญิงจะได้รับอันตรายเลย สถาปนาตัวกันเององครักษ์ให้...
แต่ผมรู้ว่าจริงๆแล้ว พวกนี้แค่ไปฝากท้องกับมื้อเช้าและมื้อเย็นทุกวันต่างหาก!
ทำไมผมถึงรู้หรอครับ... ก็เพราะบางวัน ผมก็ไปฝากท้องด้วยไง... ก็แค่... ข้าวอร่อยดีอ่ะ
ซองจงเป็นคนขี้เกียจและเข้าถึงยากครับ ชอบย่อตัวอักษรเพราะขี้เกียจพูดเต็มๆ คำ และที่เข้าถึงยากเพราะไอ่ตัวย่อของมันนี่แหละ ใครจะไปเข้าใจมัน...
ตัวอย่างนะครับ...
อรส ย่อมาจาก อารมณ์เสีย... คำนี้ใช้บ่อยมาก ยัยเจ้าหญิงขี้วีน!
ขก ย่อมาจาก ขี้เกียจ...
ตัวอย่างการใช้... ดงอู นายไปต่อแถวเอาน้ำมะพร้าวให้หน่อยสิ... เรา ขก จังเลย... เป็นต้น
อรด ย่อมาจาก อารมณ์ดี... นานๆ จะมาที ชอบใช้หลังจากได้คุยกับแอล
มคส ย่อมาจาก มีความสุข...
บางที.... มคนดพรตทรง ดส ตคลล... มาเป็นประโยคแบบนี้ ใครจะไปเข้าใจม๊านนนนนนนน
แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ เพราะมีคนแปลได้... นัมอู มันแปลได้! เพราะมันแปลได้ ซองจงเลยให้มันเป็นหัวหน้าองครักษ์ = = อยากรู้คำแปลไอ่ยาวๆ นั้นใช่ไหม? นั่นนะ มันคือ... เมื่อคืนนอนดึกเพราะต้องทำรายงาน ดูสิ ตาคล้ำเลย
พี่รหัสของซองจงไม่มี แต่ได้เป็นพ่อรหัสเลย สายแข็งที่ใครก็ไม่อยากจะยุ่ง... พี่โจควอน...
ที่สำคัญนะ!.. ยัยนี่ พยายามจะยัดเยียดความเป็นเจ้าชายให้แอลอยู่เสมอๆ
"เจ้าหญิง ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะ" ไอ่มารยาทดี กับคนน่ารักบอบบางทำเป็นพูดดีด้วย!
"แอลสนใจเราด้วยอะ ว่าเราจะมาคนเดียวหรือเปล่า... ดีใจจัง"
"มันแปลกต่างหากเล่า! หลงตัวเองเอ้ยยยย" มันอดไม่ได้จริงๆ
"อิจฉาละซิ!" ลอยหน้าลอยตา แล้วนั่นๆๆ เอามือไปคล้องแขนแอลทำไม...
"โอ้ยยย ใครเขาจะไปอิจฉา ไม่เห็นน่าจะอิจฉาเลย" เช๊อะ!
"งั้นก็เงียบไป... แอลทานข้าวเช้าหรือยัง" โหยยยยย ไอ่ประโยคหลังทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานหันไปถามแอล
มันก็เป็นเรื่องปกติที่ผมกับยัยนี่จะเถียงกัน ตั้งแต่เรื่องที่เป็นเรื่อง จนถึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องมากกว่า ="=
"ยังเลย..." ไอ่นี่ มารยาทดีอีกแระ...
"ไปทานข้าวเช้ากัน เราให้สองย่าไปเคลียพื้นที่โรงอาหารให้แล้ว วันนี้ แม่ครัวเราไม่สบายเลยไม่ได้ทำอาหารเช้าน่ะ"
"เจ้าหญิงไปเถอะเราไม่กินข้าวเช้านะ เรากินโกโก้มาแล้ว" ก๊ากๆๆๆๆ ตอนนี้ อี ซองยอลกำลังหัวเราะสะใจเอามือทุบโต๊ะหินอ่อนเบาๆ ทุบแรงๆ ไม่ได้หรอกครับ มันเจ็บ... ไอ่เพื่อนหล่อ แกทำดีมาก!! สะใจจริงๆ
"แต่... เดี๋ยวเราไปส่ง" อ้าวๆ เห้ยๆๆ ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ มองไปที่ซองจงตอนนี้ หน้าตาวิบวับมากกกกกก
"จริงนะ เรา มคส จัง ไปกันเถอะ..." แปลก่อน ซองจงบอก มีความสุขจัง...
แอลลุกพร้อมๆ กับซองจงที่เกาะแขนแอลแน่นหนึบ
"เยลลี่ไปด้วยกันสิ เคนย่ากับโฮย่าก็อยู่นั้นนะ นายไม่ไปหาผู้ช่วยหรอ" เอ้ย.. จริงด้วย ผมต้องไปหาคนที่จะมาทำตามแผนนี่น่า...
แล้วเราสามคนก็เดินไปยังโรงอาหาร... ทันทีที่เข้ามาเสียงอืออึ้งก็ดังขึ้น ก็คนหล่ออย่างผมที่เป็นถึงเดือนมหาลัยเข้ามานินะ ก็ต้องมีคนให้ความสนใจเป็นธรรมดา...
- อุ้ย.. นั้นแอลนิ วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิม - (เออ รู้ว่าหล่อ ย้ำจัง)
- ปกติแอลไม่ทานข้าวเช้านิ แปลกจังทำไมมาโรงอาหารตอนเช้าได้ - (รู้ดีจังเลยนะ)
- วันนี้พวกเราต้องโชคดีแน่ๆ เจอแอลแต่เช้าแบบนี้ - (ผมเจอทุกวัน ไม่เห็นจะโชคดีตรงไหน?)
- เจ้าหญิงคณะศิลปกรรมกับแอลเหมาะกันดีเนอะ! - (เอาตาหรืออะไรดูว่าเหมาะกัน)
- แอลเหมาะจะเป็นเจ้าชายจริงๆ -
เห้ย!!... ต้องพูดถึงเดือนมหาลัยกันสิ! ไรเนี่ย... ผมแอบเหล่ไปมองแอลที่ตอนนี้หน้ามันนิ่งๆ... เจ้าชายอะไรเหอะ... เจ้าชายน้ำแข็งขั้วโลกเหนืออะดิ่!
"แอลคะ... ช่วยรับไว้ด้วยคะ" แล้วก็มีสาวกล้าตายคนหนึ่ง มาดักหน้าแล้วยื่นกล่องผูกด้วยโบว์น่ารักๆ ให้.. แอลก็รับไว้นะ เรียกเอารอยยิ้มจากสาวคนนั้นได้ทันที...
"ขอบใจนะ แต่วันหลังไม่ต้องลำบากก็ได้นะ" เสียงเจ้าหญิงที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นแม่มดไปเรียบร้อยแล้ว เอ่ยบอกสาวต่างคณะที่ตอนนี้เจอสายตาพิฆาตของซองจง ต้องรีบก้มลาไปทันที...
แค่แอลรับของ ผมว่า สาวคนนั้นคงดีใจตายแล้วล่ะ... แต่แอลมันก็รับของหมดนะ ใครให้มันก็รับหมด... มันงกไง! จริงๆ แล้วแอลไม่ชอบกินของหวานเท่าไร มันก็เลยเป็นหน้าที่ของผม ที่จะจัดการของพวกนั้น... ฮ่าๆ
"ฮอตแต่เช้านะเมิง" ดงอูที่เห็นเหตุการณ์เอ่ยทักทันทีที่พวกเราเดินถึงโต๊ะ ส่วนอีกคนก็แค่ยักคิ้วให้
"ข้าวผัดของดงอู อันนี้ ข้ามต้มกุ้งสับของเจ้าหญิงคร๊าบบบบบบ อ้าว... มาไมกันวะ ไม่กินข้าวเช้ากันไม่ใช่หรอ" โฮย่าที่เข้ามาเสริฟอาหารให้แต่ละคน เอ่ยทักผมทันที
"นั่นสิ แล้วทำไมวันนี้มาเช้ากว่าพวกกุได้วะ" มันคงเป็นเรื่องแปลกจริงๆ นั่นแระ เพราะปกติ ผมกับแอลมักจะมาพอดีเวลาเข้าเรียน
"มาหาพวกเมิงนั่นแระ... จำที่กุโทบอกเมื่อคืนได้เป่า?" ผมหันไปถามดงอูที่พยักหน้า แล้วตักข้าวผัดคำสุดท้ายเข้าปาก... เมิงกินหรือเททิ้งวะ! ไวชิบ..
"ค่อยๆ ทานสิ เคนย่า..." ซองจงยื่นแก้วน้ำให้ดงอู... ดงอูพูดอู้อี้ขอบใจ แล้วซดน้ำอีกอึกใหญ่
"จำได้ ไหนมีอะไรว่ามา" แล้วทั้งโต๊ะก็ให้ความสนใจมาที่ผมคนเดียวเลย แต่เรื่องนี้จะต้องให้คนอื่นรู้ไม่ได้ มันควรจะมีแต่ผมกับดงอูที่รู้กันอยู่สองคนสิ... อ๋อ สามคนนะ นับแอลด้วย
"อ๋อ... ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แกกินอิ่มแล้วใช่มะ มานี่ๆๆๆ... เห้ย เจอกันที่ห้องวาดเขียน" ประโยคหลังผมหันมาบอกเพื่อนๆ ที่มองผมสองคนด้วยความสงสัย แล้วรีบลากดงอูออกมาจากโรงอาหาร เพื่อบอกแผนการ...
x
x
x
"ตกลงให้กุช่วยไรวะ"
"ให้เมิงไปว่านเสน่ห์รุ่นพี่คนนึง"
"เห้ยยยย... จะดีหรอวะ? กุเนี่ยนะ! แล้วให้กุไปว่านเสน่ห์ทำไม?"
"ก็แค่ทำยังไงให้เขารักเมิงอะ กุดูแล้วเนี่ยนะ กุรู้ว่า รูปหล่อพ่อรวยอย่างเมิงเนี่ย ไม่ยาก" อวยมันเข้าไป...
"กุก็ยังไม่เห็นประโยชน์อยู่ดี"
"บริหารเสน่ห์ไงเมิง... ถ้าเมิงทำได้นะ กุจะพาไปเลี้ยงหมูกะทะมื้อใหญ่"
"นี่เมิงเห็นกุเป็นคนเห็นแก่กินหรอวะ?"
"พร้อมด้วยเลี้ยงข้าวเที่ยงทุกวันสามเดือนเลยเอ้า!"
"ตกลง!" ไอ่.........
แล้วผมก็พามันมาสุ่มอยู่ที่พุ่มไม้หน้าคณะ... สายตากำลังมองผ่านไปยังโต๊ะประจำของพี่น้องมิ้งซึ่งแน่นอนว่าต้องมีพี่คุณชายนั่งอยู่ด้วยทุกเช้าก่อนเข้าเรียน... แล้วก็จะมีคู่รักตัวสั้นนั่งด้วยเสมอ ถ้าคู่นี้มาเช้าอะนะ
"นั่นไง... คนนั้น"
"เห้ยยยย เมิงเอาจริงดิ พี่เขามีแฟนแล้วนิ"
"เมิงอย่าไปสนใจ หมูกะทะนะเว้ย... ท่องไว้ๆ ข้าวฟรีสามเดือน"
"เออ! เมิงไม่ต้องห่วง เรื่องง่ายๆ แบบนั้น จาง ดงอู คนนี้จะจัดการให้!" ว่าแล้วก็วิ่งกลับทางเก่า
"อ้าวเห้ยๆๆ เมิงจะหนีไปไหน" ซองยอลตะโกนถาม
"ไปเตรียมตัว เดี๋ยวกุจะลุยเลย!" ได้คำตอบ ซองยอลเลยวิ่งกลับมาที่พุ่มไม้เดิม รอดูเพื่อนเริ่มแผนการ...
เริ่มเลยก็ดี... จะได้รักกับพี่น้องมิ้งไวๆ สักที > <
x
x
x
เสียงหัวเราะดังลั่นทันทีที่มุขเน่าๆ เสื่อมๆ ของแจบอมเล่นออกไปมะกี้ ไม่น่าเชื่อว่าเรียกเสียงฮาได้ทั้งโต๊ะแต่เช้าขนาดนี้
"เมิงพัฒนาขึ้นนะเรื่องมุกเสื่อมๆ เนี่ย"
"แน่นอนคุณแฟนสอนกุมาดี" ไอ่คนชื่อคุณแฟนกอดอกยืดตัวยักคิ้วให้คนทั้งโต๊ะ
"ท่านเจย์ พี่แทยังเลิกบ่นเรื่องน้องรหัสยังวะ" อูด้งที่โดนจุนโฮนั่งเบียดจนต้องย้ายที่นั่งมาอีกฝั่งเอ่ยถาม... คำตอบที่ได้คืออาการส่ายหน้าของแจบอม
"ไม่ลองบอกให้พวกรุ่นพี่ช่วยพูดวะ" คุณชายที่หลังจากป้อนป๊อกกี้เข้าปากน้องรหัสตัวเองเสร็จหันมาถาม...
ป้อนเช้าป้อนเย็น น่าอิจฉานะเว้ย!
"คุณแฟนป้อนเค้ามั่ง" แจบอมทนไม่ไหว สะกิดคนนั่งข้างๆ ที่กำลังปั่นรายงานเพื่อส่งตอนเช้า
"ตะเองไปซื้อ เค้าปั่นรายงานอยู่" ว่าแล้วก็ก้มลงเขียนๆ จดๆ ... แอบเห็นลายมือแล้วสงสารอาจารย์คนตรวจจริงๆ
"อปป้า เอาสีเขียวๆ" ทำปากยื่นๆ ไปที่ขนมข้างหน้า แล้วก้มหน้าหันไปเขียนรายงานต่อ
นิชคุณเอาไม้จิ้มขนมชิ้นสีเขียวแล้ว เรียก น้องมิ้ง เบาๆ อีกคนไม่ได้ละสายตาและมือออกจากกระดาษสีขาว ยังคงเขียนยุกยิกๆ แต่ก็อ้าปากให้กว้างขึ้นรับขนมชิ้นพอดีคำเข้ามาแล้วก็เคี้ยว... ด้วยความตาร้อน แจบอมก็เลยลุกพรวด แล้ววิ่งไปยังซุ้มน้ำใกล้ๆ ทันที
ก็อยากป้อนบ้างอ่ะ!
"สวัสดีครับ" เสียงเข้มแปลกหูดังขึ้น ทำให้ทั้งโต๊ะต้องหยุดการกระทำของตัวเอง พร้อมใจกันหันหน้ายังต้นเสียง
หนุ่มน้อยวันกระเตาะ(?)ที่ย้อมผมสีแดงแปร๊ดดดด ยืนยิ้มอวดฟันขาว... ไม่ใช่ใครอื่น น้องรหัสไอ่คีย์นี่หว่า!
"ว่าไง ดงอู" นิชคุณเห็นดงอูพูดแล้วก็ยื่นนิ่งๆ จนต้องทักถามไป...
ทั้งโต๊ะกำลังรอฟังรุ่นน้องหัวแดงอย่างใจจดใจจ่อ...
"คือผม... คือ..."
"คือ...?" ทั้งโต๊ะแทบจะถามเป็นเสียงเดียวกัน
"คือ... ผม... ผม..." โอ๊ยยย ลุ้นยิ่งกว่าแมวออกลูกอีก!
"เมิงจะพูดไม่พูดวะ!" เสียงเป็ดๆ เอ่ยขึ้นเพราะอยากจะเลิกลุ้นแล้วไปนั่งเขียนรายงานต่อ ไอ่นี่ก็ผม ผมอยู่นั้น กุส่งรายงานเช้านี้นะเว้ย!
"ผมชอบพี่ครับ!"
ไอ่คนที่แอบฟังอยู่ไกลๆ ได้ยินแว่วๆ แบบนั้นยิ้มร่า แล้ววิ่งกลับไปเข้าห้องเรียน...
เขาใช้คนไม่ผิดจริงๆ
หลังจากไอ่น้องหัวแดงมันพูดให้อึ้งทั้งโต๊ะแล้ว มันก็ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงมาให้ไอ่คนที่เพิ่งดุมันไปเมื่อกี้
ไอ่คนหน้าเป็ดอ้าปาหวอ เอานิ้วชี้หน้าตัวเองอย่างงๆ... ปากก็พะงาบๆ ได้ความว่า.. เมิงชอบกุ? แล้วก็เอามือไปรับช่อดอกไม้แบบงงๆ แล้วเอาจมูกดมดอกไม้แบบงงๆ
แอบคิดในใจเบาๆ ว่า... ไมกุเสน่ห์แรงแบบนี้วะ!
นอกจาคนทั้งโต๊ะจะอึ้งแล้ว มีคนตัวเตี้ยอีกคนที่กำลังวิ่งถลากลับมาแต่ดันมาเจอประโยคเด็ด กล่องป๊อกกี้สีชมพูในเกือบมือหล่นตกพื้นทันที...
ไอ่หัวแดงบอกชอบคุณแฟนเค้า!!!
TBC...